เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
แม้จะรู้แต่แรกแล้วว่าสี่เยวี่ยจะซื้อที่ดินสร้างร้านค้า ทว่าพอถึงวันนี้เข้าจริง โรคเก่าของซ่งฉางฟู่ก็กำเริบขึ้นมาอีก รู้สึกว่าร้านค้านี้ควรมีชิงเฉิงเป็นส่วนแบ่งกิจการด้วยส่วนหนึ่ง
เขาเอ่ยกับนางสวีในบ้านด้วยท่าทีมีเหตุผลเป็นมั่นเป็นเหมาะว่า “หากตอนนั้นข้าไม่รับพวกเขาไว้ พวกเขาจะมีวันเวลาที่ดีเช่นตอนนี้ได้อย่างไร ทุนรอนฉางกุ้ยก็เป็นคนออก ตามหลักแล้วการค้านี้ก็ควรตกเป็นของเขา”
นางสวีกำลังป้อนข้าวหลานชายตัวน้อยอยู่ จึงเหลือบมองเขาอย่างอารมณ์ไม่ดีแวบหนึ่ง “สี่เยวี่ยเพื่อร้านค้านี้ ต้องทนฟังข่าวลือมาเท่าใด ฉางกุ้ยไม่แย่งชิง เจ้าผู้เป็นพี่ใหญ่กลับมาขุ่นเคืองไม่ยินยอมแทน”
ในใจคิดว่าช่างเป็นฮ่องเต้ไม่รีบ ขันทีร้อนใจจนแทบตายจริง ๆ
ซ่งฉางฟู่ไม่เห็นด้วย “ก็แค่ข่าวลือไม่กี่คำ นางมิได้เสียหายอะไรกันสักหน่อย ผู้ใดมีชีวิตอยู่แล้วไม่ถูกคนนินทาบ้าง ถูกพูดถึงมากหน่อยก็ไม่ถึงตายหรอก”