ตอนที่ 197 คิดถึงจนหน้าแดง

โจวชุนหลิงเรียกพี่เฉิงวั่งคำหนึ่งพลันน้ำตาคลอเบ้า ถ้อยคำนับหมื่นแสนจุกแน่นอยู่ที่ลำคอ

นางมีใจให้เฉิงวั่ง ทว่าพ่อแม่กลับไม่เห็นชอบ ในใจมีแต่ความปวดร้าวเหลือแสน หากแต่ไม่รู้จะบอกเล่าให้ผู้ใดฟัง

อุตส่าห์อาศัยช่วงเทศกาลออกมาข้างนอกได้สักครา เมื่อได้พบคนรัก นางจึงร่ำไห้จนไม่อาจควบคุมตัวเองได้

เฉิงวั่งเป็นคนพูดน้อย ปลอบใจคนไม่เป็น ยิ่งไม่รู้ว่าควรจะเอ่ยอะไรกัน

ในเมื่อป้าโจวไม่ชอบให้เขาเข้าใกล้ชุนหลิง ทั้งสองคนก็ไม่ควรลักลอบไปมาหาสู่กัน

เขาอยากจะเกลี้ยกล่อมให้ชุนหลิงกลับไป แต่เห็นนางร่ำไห้อย่างเจ็บปวด ถ้อยคำที่ถึงริมฝีปากจึงกลืนกลับลงไปอีกครา

ผู้คนที่สัญจรไปมาต่างเหลียวมองไม่ขาดสาย ยิ่งทำให้ทั้งสองคนยากที่จะเอื้อนเอ่ย

หลังจากยืนเงียบอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดเฉิงวั่งก็ลอบถอนหายใจแล้วเอ่ยออกมาประโยคหนึ่ง “หากไม่มีอันใดก็กลับไปเถิด จะได้ไม่ทำให้ท่านป้าต้องเป็นห่วง”