เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ซ่งต้าป่าวถูกคนหามมาโยนทิ้งไว้ที่เรือน สวมเพียงเสื้อตัวในบาง ๆ ถูกทุบตีจนหน้าบวมปูดเขียวช้ำ นอนกุมท้องส่งเสียงครวญครางร้องเจ็บ
เยี่ยนจื่อใจสั่นสะท้าน ครั้นได้ยินว่าเสียพนันก็มิได้แสดงความแปลกใจเท่าใดนัก ภายในใจหนักอึ้งเป็นพิเศษ
มาพานพบผู้ชายเช่นนี้ จิตใจของนางอยากจะตายเสียให้พ้น ๆ ครั้งแล้วครั้งเล่า
นางไล่ลูกชายทั้งสองคนกลับเข้าห้องไปนอน ปรายตามองซ่งต้าป่าวอย่างเย็นชา ในใจคิดว่าไฉนถึงไม่ตีมันให้ตาย ๆ ไปเสีย
ย่อมไม่ไปโวยวายที่เรือนผู้อื่นเป็นแน่ ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นมันทำตัวเอง สมควรโดนตีแล้ว
ซ่งต้าป่าวสูดปากด้วยความเจ็บปวดพลางตะโกนลั่น “นังผู้หญิงบัดซบมองอะไรกัน ยังไม่รีบไปตามท่านหมอมาอีก”
เยี่ยนจื่อยืนนิ่งไม่ขยับ “ดึกดื่นค่ำมืดเช่นนี้ ข้าที่เป็นสตรีคนหนึ่งไหนเลยจะกล้าเดินฝ่าความมืด”
“เจ้าเรียกคนมาช่วยไม่เป็นหรือ คิดจะให้ข้าเจ็บจนตายรึ”