เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ซ่งต้าป่าวออกแรงเกลี้ยกล่อมทุกคนอย่างสุดกำลัง “ลองดูหน่อยสิ กลัวแพ้ก็เอาออกมาเล่นสักไม่กี่อีแปะ ยุ่งมาทั้งปีถึงเวลาต้องหาความสำราญบ้างแล้ว”
“ช่วงปีใหม่ถือว่ามาร่วมสนุก เงินไม่กี่อีแปะทำให้รวยไม่ได้ แล้วก็ไม่ทำให้บ้านแตกสาแหรกขาดหรอก”
ทุกคนได้ยินเขาพูดเช่นนั้นก็เริ่มใจสั่น หลงลืมคำพูดของซ่งฉางฟู่ไปจนหมดสิ้น
คำพูดดี ๆ ไม่อาจฉุดรั้งผีที่ถึงที่ตาย ซ่งฉางฟู่ก่อนจากไปจึงก่นด่าด้วยความโกรธหนึ่งประโยค “ไม่ชนกำแพงก็ไม่รู้ว่าเจ็บ ต้องให้เสียเปรียบทีละคนถึงจะพอใจ”
ซ่งต้าป่าวอวดเบ่งเสร็จแล้วก็เดินคอเชิดกลับถึงบ้าน โยนถุงเงินลงบนโต๊ะ วางท่าราวกับเป็นท่านผู้เฒ่าใหญ่
“ไปเชือดไก่ให้ข้าสักตัว ข้าจะดื่มสุรา”
เยี่ยนจื่อยืนนิ่งไม่ขยับ “ช่วงปีใหม่เช่นนี้ จะลงดาบให้เห็นเลือดได้อย่างไร”
“ข้าไม่สน เหล่าจื่อจะกินเนื้อ”