เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
หลี่ชิ่งโหย่วเคยชินกับท่าทางเด็ดขาดกระฉับกระเฉงของแม่เฒ่าหลี่ ยามนี้ที่เห็นนางหงอยเหงาไร้เรี่ยวแรงจึงขัดตายิ่งนัก
เขายอมถูกทุบตีสักยก ยังดีเสียกว่าเห็นแม่กลายเป็นเช่นนี้
ได้ยินพี่สาวรองบอกว่าเรื่องทั้งหมดนี้ล้วนเกิดเพราะเขา ก็รู้สึกว่าตนอกตัญญูและเต็มไปด้วยความละอายใจ
หลี่ไหลตี้จึงเอ่ยว่า “ในเมื่อไม่อยากเห็น เช่นนั้นไฉนไม่ฟังคำแม่เล่า”
หลี่ชิ่งโหย่วถอนหายใจ “เรื่องราวดำเนินมาถึงขั้นนี้แล้ว”
เขาได้ทำผิดต่อซ่งล่าเหมยกับซูฮุ่ยไปแล้ว ไม่อยากทำผิดต่อทิงฉินกับฮุ่ยเอ๋อร์อีก
ได้ยินคำนี้ คำพูดที่หลี่ไหลตี้คิดจะเกลี้ยกล่อมให้เขาทอดทิ้งทิงฉินก็ติดค้างอยู่ที่ลำคอ
แม้นางจะดูแคลนทิงฉิน ทว่าต่างก็เป็นคนเป็นแม่ เด็กเล็กนั้นไร้เดียงสา
สตรีหลายคนต่างบอกว่าเด็กคนนั้นคล้ายชิ่งโหย่ว ในใจนางจึงปักใจเชื่อไปแล้วว่าเด็กนั่นเป็นลูกของน้องชายจริง ๆ