กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
วันฝนตกไม่มีการค้าอะไรกัน ช่างว่างสบายยิ่งนัก
ช่วงสายทำงานเย็บปักถักร้อย ฮวนเอ๋อร์พลันถอนหายใจรำพึง “ยังดีที่ร้านค้ามิได้เปิดในที่ใกล้กับตระกูลหลี่”
สี่เยวี่ยหวนนึกถึงคราแรกที่แม่ไม่วางใจให้พวกนางมาเปิดร้านค้าในตำบล ถึงกับจะหาหน้าร้านแถวตระกูลหลี่ให้ได้
ไหนเลยจะคิดว่าพี่สาวจะหย่าร้างโดยความยินยอม ยังดีที่ตอนนั้นไม่มีที่เหมาะเจาะ
หากหน้าร้านของทั้งสองบ้านอยู่ใกล้กัน ก้มหน้าไม่เห็นเงยหน้าก็ต้องเจอ ทั้งสองฝ่ายมองเห็นกันคงมีแต่จะรำคาญใจ
ฮวนเอ๋อร์รำพึงสองสามประโยค แล้วเอ่ยอีกว่า “เจ้าว่าฟ้าฝนตกเช่นนี้ เขาหางานทำไม่ได้ไม่มีเงินเข้า มิใช่ว่าต้องหิวจนไส้กิ่วรึ”
ขณะพูดก็แฝงความสะใจอยู่บ้าง “ข้าชอบเห็นพวกมันเคราะห์ร้ายจริง ๆ”
ไม่ต้องคิดก็รู้ว่าย่อมใช้ชีวิตอย่างยากลำบาก แต่ยิ่งลำบาก ทั้งสองคนก็ยิ่งมีโอกาสรวมใจเป็นหนึ่งเดียวเพื่อดิ้นรนสู้