ตอนที่ 147 ไม่ละอายต่อมโนธรรม

“แม้ข้าจะให้กำเนิดเพียงเจ้ากับหยวนเยวี่ย แต่กลับมีลูกเต้าฝูงใหญ่ เดิมทียังเคยคิดว่าบั้นปลายชีวิตจะอ้างว้างเปล่าเปลี่ยว มาบัดนี้ดูท่าคงไม่เป็นเช่นนั้นแล้ว”

ตู้เฉี่ยวเหนียงอารมณ์ดียิ่งนัก แม้จะว่าคนมากเรื่องก็แยะ แต่นางชอบความครึกครื้นมีชีวิตชีวา

ที่บ้านมีผู้คนแวะเวียนไม่ขาดสาย ไม่มีเวลาให้เงียบเหงาเลยสักครา ยุ่งอยู่กับเรื่องนั้นเรื่องนี้ทีละเรื่อง ๆ จนกระทั่งไม่มีเวลาให้กลัดกลุ้มใจด้วยซ้ำ

ทุก ๆ วันล้วนผ่านไปอย่างเปี่ยมสุขและมีความหมาย

นางมีความสุข สี่เยวี่ยก็พลอยมีความสุขไปด้วย จึงเอ่ยประจบว่า “ครอบครัวใหญ่โตปานนี้ของพวกเรา แม่คือผู้ดูแลเรือนตัวจริงเสียงจริง ภายใต้คำสั่งสอนอันปรีชาของท่าน วันเวลาของคนในบ้านย่อมต้องรุ่งเรืองยิ่งขึ้นไปอีกแน่เจ้าค่ะ”

ตู้เฉี่ยวเหนียงยิ้มค้อน “เพลาปากหวานลงบ้างเถอะ”