ตอนที่ 142 ลูกผู้ชายต้องสู้

“แม้ขุนนางเที่ยงธรรมก็ยากตัดสินเรื่องในครอบครัว ต่อให้เจ้าฟ้องชนะ ไม่ใช่ว่านายท่านจะมาคอยดูแลส่งเจ้าจนสิ้นอายุขัยได้หรืออย่างไร”

“เขาจะมาช่วยเจ้าถือกระถางถือธงหน้าศพได้ด้วยงั้นรึ”

ซ่งฉางฟู่ด่าทอซ่งต้าป่าวอย่างโกรธเกรี้ยว “จะมีสักกี่คนที่เป็นพ่อคนเช่นเจ้า ภายหน้าย่อมมีเวลาที่เจ้าต้องตกระกำลำบากรับกรรมแน่”

คนในหมู่บ้านพากันเกลี้ยกล่อม “เลี้ยงลูกไว้พึ่งยามชรา พอยามเจ้าแก่ตัวลงไปก็ต้องหวังพึ่งพวกเขาสองสหายคอยปรนนิบัติ เจ้าก็ตีไปเถิด ตีจนกลายเป็นคู่อริ แล้วคอยดูว่าใครจะปรนนิบัติเจ้า”

“ไม่ฉวยโอกาสตอนนี้ทำดีกับแม่ลูกของพวกเขาให้มากเข้าไว้ ภายหน้าเจ้าจะต้องมานึกเสียใจแน่”

ทุกคนต่างเอ่ยปากจ้อไม่หยุด ทั้งคำพูดดีร้ายเอ่ยออกมาเสียมากมาย ซ่งต้าป่าวพลันนิ่งเงียบไป

“เจ้าคิดดูให้ดีเถิด อย่าให้อายุอานามป่านนี้แล้วยังใช้ชีวิตอย่างเลอะเลือนอยู่อีก”