กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ยามฤดูร้อนว่างเว้นจากการทำนา ช่วงเช้าเยี่ยนจื่อพาโก่วเซิ่งมาหาหยางอิ้งเหอ มิทันได้เอ่ยคำใดก็ค้อมเอวพยักพหน้ายื่นตะกร้าไผ่ในมือส่งมาให้
ด้านในมีลูกท้ออยู่ไม่กี่ลูก
หยางอิ้งเหอมิรู้ว่านางมาด้วยเหตุใด จึงโบกมือปฏิเสธมิยอมรับไว้
เยี่ยนจื่อผลักส่งให้เขา ยืนกรานจะให้เขารับไว้ให้ได้ “ลูกท้อมิได้มีค่าอะไรกันนักหรอก”
สี่เยวี่ยอยู่ตรงหน้า ชำเลืองมองเข้าไปในตะกร้าทีหนึ่ง ก็รู้ได้ทันทีว่าเป็นลูกท้อบ้านท่านปู่ซ่ง คำนวณดูเวลาแล้วคงถึงเวลาสุกงอมพอดี
พลางคิดจะทำขนมท้อ ช่วงบ่ายค่อยไปซื้อในหมู่บ้านมาสักหน่อย
ผลักไสปฏิเสธกันไปมา หยางอิ้งเหอก็ยังคงมิยอมรับ “ท่านน้ามีเรื่องอันใดก็เอ่ยมาเถิด พวกเราอยู่หมู่บ้านเดียวกัน มิจำต้องมีพิธีรีตองเหล่านี้”