กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
สี่เยวี่ยชี้ตัวอักษรบนตำราพลางถามชิงเฉิง เขาอ่านตามลำดับได้ว่า มนุษย์เมื่อแรกเกิด สันดานเดิมล้วนดีงาม……
ทว่าพอชี้ตัวอักษรเดี่ยว ๆ สักตัวหนึ่ง ก็ไม่รู้จักเสียแล้ว
อักษรตัวโตที่เขียนก็โย้เย้ราวกับหมาคลาน การบ้านที่ฟูจื่อมอบหมายก็สนใจเพียงมีส่งหรือไม่ ไม่สนว่าเขียนได้ดีหรือเลว
“เจ้าตั้งใจเรียนจริง ๆ หรือ”
สี่เยวี่ยจ้องมองชิงเฉิงเขม็ง จ้องจนเขาใจฝ่อ จ้องจนเขาไม่กล้าเงยหน้าสบตาตรง ๆ
ชิงเฉิงรีบยอมรับผิดโดยไว “ข้าผิดไปแล้ว พี่สี่เยวี่ย อย่าบอกพ่อกับแม่เลยนะ”
“ผิดตรงไหนเล่า”
“ข้าไม่ได้ใส่ใจเรียน”
สี่เยวี่ยเห็นท่าทางบิดนิ้วมือกระวนกระวายจนทำอะไรไม่ถูกของเขา ก็ใจอ่อนลงบ้าง ทว่าสีหน้ายังคงไม่เปลี่ยน “เจ้ามิใช่เด็กน้อยไม่รู้ความ ที่บ้านส่งเสียเจ้าเข้าเรียนมิใช่เรื่องง่าย เหตุใดจึงไม่ตั้งใจเรียนเล่า”