0141

⬢⬢⬢

ตอนที่ 141 พลาดเป้าในวินาทีสุดท้าย!

“หืม?”

ผมขมวดคิ้วเล็กน้อย สายตากวาดมองไปทั่วบริเวณอย่างอัตโนมัติ หลังจากไม่พบร่องรอยของเสวหนิง ผมจึงรีบหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาทันที

ไม่คาดคิดว่าในขณะที่ผมเพิ่งหยิบโทรศัพท์ออกมา อีกฝ่ายกลับโทรเข้ามาหาด้วยตัวเอง ทันทีที่เปิดปาก เขาก็ด่ากราดออกมาว่า “ไอ้สารเลว! แกกล้าหักหลังฉันเรอะ!”

“หา?”

เมื่อได้ยินดังนั้น ผมก็อึ้งไปทันที คิดในใจว่าคงไม่หรอกมั้ง ความแตกเร็วขนาดนี้เลยหรือ?

หรือว่าอาจารย์ของผมจะมาถึงที่นี่ก่อนหน้าผมหนึ่งก้าวแล้ว?

คำถามใหญ่ผุดขึ้นในหัว ผมจึงถามออกไปโดยสัญชาตญาณว่า “หมายความว่ายังไง? ผมเพิ่งมาถึงร้านกาแฟนี่เอง จะไปหักหลังคุณตอนไหน?”

“ยังจะมาบอกว่าไม่ได้หักหลังอีก แล้วตำรวจติดอาวุธพวกนี้รอบ ๆ นี่มันหมายความว่ายังไง? ไม่ใช่แกเรียกมาหรือไง?”