0047

⬢⬢⬢

ตอนที่ 47 กลังมีผีจริง ๆ!

“หื้ม?”

ผมขมวดคิ้วเล็กน้อย ขณะมองดูท่า “ย่างดาวเหยียบกระบวย” ที่แม้แต่ท่านี้ก็ยังไม่ได้ผลแม้แต่น้อย ในใจผมรู้สึกจนปัญญาทันที

หรือว่าผมคิดผิดไป?

หรือนี่ไม่ใช่สิ่งที่เรียกว่า “กำแพงผี” กันแน่ ท่า “ย่างดาวเหยียบกระบวย” ของผมถึงได้ไม่มีผลอะไรกับมันเลย

คิดได้ดังนั้น ผมรีบหยิบโทรศัพท์ออกมาแล้วโทรหาจินปู้ฮ่วนทันที เรื่องนี้เกินขีดความสามารถของผมไปมาก มีแต่ต้องรบกวนให้จินปู้ฮ่วนมาช่วยจัดการอีกสักรอบ

ขณะเห็นผมหยิบโทรศัพท์ออกมาจู่ ๆ ตู้โหย่วเผิงก็ดูเหมือนจะเกิดไอเดีย รีบหยิบโทรศัพท์ของตัวเองขึ้นมาโทรหาเซียวหย่วนซานทันที!

ทว่าสิ่งที่น่าประหลาดคือ แม้โทรศัพท์ของผมจะติด แต่ตู้โหย่วเผิงกลับบอกว่าเครื่องของเขาไม่มีสัญญาณเลย ทำให้ผมรีบดูโทรศัพท์ตัวเองอีกครั้ง มันก็ไม่ถูกสิ สัญญาณโทรศัพท์ผมยังเต็มเปี่ยมอยู่ชัด ๆ