0033

⬢⬢⬢

ตอนที่ 33 เรียกดวงจิต!

“อะ?”

ทันทีที่พูดประโยคนี้ออกมา ผมก็ตกใจจนสะดุ้ง ไม่น่าล่ะ “โลหิตพรหมจรรย์” ของผมถึงปลุกจางหยางให้ตื่นไม่ได้สักที ที่แท้ไอ้หมอนี่ดวงจิตหลุดหายไปนี่เอง?

ใจผมกระตุกวูบ รีบถามทันที “แล้วจะทำยังไงดีล่ะ?”

“จะทำยังไงได้อีก?”

จินปู้ฮ่วนยักไหล่เบา ๆ พูดด้วยสีหน้าไม่ยี่หระว่า “ในเมื่อดวงจิตหายไป ก็ต้องรีบเรียกดวงจิตกลับมาให้เขาสิ!”

พูดจบเขาก็เข้าไปเลิกเปลือกตาจางหยางดู แล้วถอนหายใจโล่งอก “โชคดีที่เราสองคนมาทันเวลา ตอนนี้มันเพิ่งจะเสีย ‘ดวงจิตโยวจิง’ ไปเพียงหนึ่งในสามดวงจิตเท่านั้น แถมเวลาที่หายไปก็ยังไม่นานนัก หากเราทำเร็วเข้า ก็น่าจะยังทัน!”

“ถ้าอย่างนั้นก็ดี!”

ผมพยักหน้าเบา ๆ พลางถอนหายใจด้วยความโล่งอก ก่อนจะสังเกตเห็นว่าที่เอวของเขายังเหน็บกิ่งไม้รูปร่างแปลกตาอยู่ชิ้นหนึ่ง จึงถามว่า “นี่คืออะไร?”