0022

⬢⬢⬢

ตอนที่ 22 เขินกันบ้างไหม?

“ใช่! ใช่! ใช่!”

สิ้นเสียงพูด ตู้โหย่วเผิงก็เร่งพยักหน้าทันที พร้อมกับพูดด้วยสีหน้าโล่งอกว่า “โชคดีที่บ้านของเซียวเซียวเป็นวิลล่าหลังเดี่ยว ไม่มีเพื่อนบ้านอยู่รอบข้าง ไม่อย่างนั้นพวกเราสองคนคงกระโดดลงแม่น้ำเหลืองก็ล้างมลทินไม่สะอาดแน่นอน!”

“นั่นสิเนอะ?”

ผมกับตู้โหย่วเผิงพยักหน้าตามด้วยความรู้สึกหวาดเสียวเหมือนกัน จากนั้นก็รีบพาเซียวเซียวกลับไปที่วิลล่า

เดิมทีผมตั้งใจจะให้ตู้โหย่วเผิงเป็นคนแบกเธอกลับไปคนเดียว เพราะสภาพเสื้อผ้าที่หลุดลุ่ยของเธอช่างทำให้ผมรู้สึกกระอักกระอ่วนใจเหลือเกิน!

โดยเฉพาะเมื่อนึกถึงสิ่งที่เกิดขึ้นตอนที่เธอถูกซูเสี่ยวเสี่ยวเข้าสิงเมื่อครู่ ในใจผมก็อดไม่ได้ที่จะจินตนาการเตลิดเปิดเปิงไปไกล

น่าเสียดายที่ตู้โหย่วเผิงเองก็บาดเจ็บไม่น้อย แค่เดินเองยังฝืนแทบแย่ แล้วจะมีแรงที่ไหนไปแบกเซียวเซียวกลับวิลล่า?

สุดท้ายแล้ว ผมเลยต้องเป็นคนแบกเซียวเซียวกลับมาที่วิลล่า แต่ที่น่าแค้นใจคือไอ้ตู้โหย่วเผิงนั่นกลัวว่าผมจะฉวยโอกาสลวนลาม เลยถอดกางเกงตัวเองออกแล้วเอาขากางเกงมาสวมไว้ที่มือผม