0005

⬢⬢⬢

ตอนที่ 5 ขอยืมเงิน?

“หา?”

“เอ่อ……”

ผมเกาหัวด้วยความสงสัยอย่างอดไม่ได้ รู้สึกงุนงงไปหมด ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมอีกฝ่ายถึงมีปฏิกิริยาเช่นนี้

เมื่อครู่ยังดี ๆ อยู่เลยไม่ใช่หรือไง ทำไมถึงบอกจะไปก็ไป แถมยังด่าผมว่าเป็น “พ่อค้าหน้าเลือด” อีก?

ในขณะที่กำลังคิดในใจ ตาแก่คนนั้นก็รีบวิ่งกลับมาจากทางแยกไม่ไกล พลางยิ้มแห้งแล้วกล่าวว่า “ขอโทษทีนะ พอดีเจอคนรู้จัก เลยทำให้เธอรอนานเลย”

“ไม่เป็นไรครับ!”

ผมส่ายหน้าแล้วรีบลุกขึ้นจากหน้าแผงขายของ ตาแก่จึงถามขึ้นว่า “เป็นไงบ้าง? เมื่อกี้มีลูกค้าไหม?”

“เดิมทีก็มีอยู่ครับ แต่พอได้ยินว่าคุณไม่อยู่ เขาก็ดูแวบหนึ่งแล้วก็เดินจากไปเลย”