0003

⬢⬢⬢

ตอนที่ 3 อีกแล้ว... เงินกระดาษปรโลก!

“เชี่ยเอ๊ย!”

“นายเป็นบ้าหรือไง? ปล่อยให้คนอื่นนอนบ้างไม่ได้หรือไงกัน?”

หลังจากถูกผมปลุกให้ตื่นอีกครั้ง โจวชางก็เริ่มโมโหขึ้นมาทันที เขาถลึงตาใส่ผมอย่างดุร้าย จากนั้นก็ไม่สนใจผมอีกเลย เขามุดลงไปใต้ผ้าห่มแล้วนอนหลับต่ออย่างสบายใจ

“นี่มัน...”

เมื่อเห็นว่าโจวชางไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองใด ๆ ดูเหมือนเขาจะมองไม่เห็นรอยแผลเป็นบนใบหน้าและหน้าอกของผมด้วย ในชั่วขณะนั้น หัวใจของผมก็ยิ่งสงสัยมากขึ้นไปอีก

ทันใดนั้นความคิดหนึ่งก็แวบเข้ามาในหัว ผมรีบคว้าตัวจางหยางที่อยู่ข้าง ๆ แล้วพูดด้วยสีหน้าเร่งรีบว่า: “เร็ว! เอาโทรศัพท์มาให้ฉันหน่อย!”

พอได้โทรศัพท์จางหยางมา ผมก็รีบล็อกอินเข้าวีแชทของตัวเอง แต่กลับพบว่าในรายชื่อติดต่อกลับไม่มี “เสี่ยวกู่” ที่เพิ่งแอดไปเมื่อคืนนี้เลยสักนิด