กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย มาดามแครอท
ตามปกติแล้ว เวลาหลินเจียลู่เมาถึงขั้นนี้ แม้จะงอแงไปบ้าง แต่พอถูกว่านหลีทั้งปลอบทั้งดึง ก็มักจะยอมเดินตามไปแต่โดยดี
ทว่าวันนี้ เธอกลับสะบัดมือว่านหลีออกอย่างแรง ในดวงตาพร่ามัวคู่นั้นปะทุประกายความเสียใจและโทสะอันดื้อรั้นออกมา
“ฉันไม่ไป ฉันจะรอจี้ชวน! เขามีสิทธิ์อะไร… มีสิทธิ์อะไรมาทิ้งฉัน?”
ว่านหลีเหลือบไปเห็นหน้าจอโทรศัพท์มือถือที่สว่างอยู่ของเธอ บนนั้นปรากฏข้อความข่มขู่ที่เธอส่งให้ “จี้ชวน” อยู่ฝ่ายเดียวอย่างชัดเจน
ให้เขามาที่บาร์ แต่อีกฝ่ายไม่ได้ตอบกลับมาเลยสักนิด