ตอนที่ 37 ใจผู้ชายลึกยิ่งก้นทะเล

พอมาถึงบ้านหลังที่สาม เป็นคุณปู่คนหนึ่งที่คอยดูแลคู่ชีวิตซึ่งเป็นอัมพาตอยู่ตามลำพัง

การเฝ้าดูแลแรมปีดูเหมือนจะผลาญความอดทนของเขาไปจนหมดสิ้น คำพูดคำจาจึงมักแฝงความหงุดหงิดกระวนกระวายที่สลัดไม่พ้นอยู่เสมอ

คุณย่าที่เป็นอัมพาตนอนติดเตียงพอเห็นพวกเขาก็ตื่นเต้นมาก เล่าพร่ำออกมาเสียยืดยาว ทั้งเรื่องลูกชายที่ด่วนจากไปก่อนวัยอันควร ลูกสะใภ้พาหลานชายกลับบ้านเดิมฝ่ายหญิง และหลังจากตัวเองล้มป่วย สามีต้องกัดฟันแบกรับทุกอย่างนี้ไว้เพียงลำพังอย่างไร...

อาจเพราะมองเห็นความห่วงใยอันจริงใจจากแววตาของกลุ่มคนหนุ่มสาวพวกนี้ ท่าทีตึงเครียดของคุณปู่จึงผ่อนคลายลงบ้างในที่สุด

ยามบอกลา เขาไปรื้อผลงานพู่กันจีนของตัวเองออกมาหลายม้วน แล้วยัดเยียดใส่มือพวกเขาจนได้

“คราวหน้า... ถ้าว่างก็มานั่งเล่นอีกสิ” น้ำเสียงของเขายังคงกระด้าง ทว่าแฝงไว้ด้วยคำเชื้อเชิญอันเงอะงะ