กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย มาดามแครอท
โจวสวินหยุดฝีเท้า พอเห็นว่าเป็นว่านหลี “มีอะไรเหรอ?”
ว่านหลีก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว พลางผ่อนเสียงเบาลง “ฉินอวี้เป็นอะไรไปเหรอ? ฉันดูเหมือนอารมณ์เขาไม่ค่อยดีเลย”
โจวสวินกดเสียงต่ำลงเช่นกัน “ฉันยังอยากจะถามเธออยู่เนี่ย หลายวันนี้ส่งข้อความหาเขาก็ไม่ตอบเลย วันนี้คุยกับเขาก็ไม่สนใจฉันอีก”
ได้ยินเขาพูดแบบนั้น ว่านหลีก็โล่งอกไปที “ฉันก็ไม่ได้รับข้อความตอบเหมือนกัน คงเป็นเพราะตาของเขาป่วย อารมณ์เลยไม่ค่อยดีล่ะมั้ง”
โจวสวินเข้าใจในทันใด “ที่แท้ก็เป็นแบบนี้เอง ถ้างั้นก็ไม่แปลกหรอก”
ว่านหลีได้ยินเขาพูดเช่นนี้ ในใจก็สงบลงบ้าง
“งั้นไปกินข้าวด้วยกันไหม?” โจวสวินเอ่ยชวนอีก
ว่านหลี “ได้สิ ไปพร้อมกับรูมเมตของฉันเถอะ”