กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย มาดามแครอท
ตื่นขึ้นมาในวันรุ่งขึ้น อารมณ์ของว่านหลีก็ดีขึ้นมาก
เมื่อเห็นกล่องบลูเบอร์รีบนโต๊ะ เธอชะงักไปครู่หนึ่ง
หานเกาเจี๋ยยิ้มทักทายเธอ “เมื่อคืนฉันกลับมาเธอก็หลับไปแล้ว ยังดีที่เมื่อวานเธอไม่ไปกินเลี้ยงด้วยกัน วุ่นวายจะตายไป”
ได้ยินคำบ่นเสแสร้งนั้นแล้ว ว่านหลีกลับรู้สึกขำ
ความรู้สึกอึดอัดหม่นหมองจากโทรศัพท์สายนั้นของแม่ ความจริงยังไม่สลายไปหมดสิ้น
แต่เธอก็ยังคงแต่งหน้าอย่างประณีต สวมกระโปรงตัวโปรดที่สุด
เธอพร่ำบอกตัวเองซ้ำ ๆ ในใจว่า เธอคู่ควรกับสิ่งสวยงามเหล่านี้ทั้งหมด
วันนี้ตอนเข้าเรียน หลินเจียลู่ก็มาเช่นกัน
เลิกเรียนแล้ว ว่านหลียื่นกล่องของขวัญที่โจวเจิ้งให้มาส่งไป หลินเจียลู่พลันยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ทันที “พี่ฉันนัดเธอแล้วเหรอ”
ว่านหลีพยักหน้า