ตอนที่ 24 พบกันโดยบังเอิญที่สถานสงเคราะห์เด็กกำพร้า

คนอย่างเจี่ยนป๋อหาน สอดคล้องกับนิยามของคำว่า “เทพบุตรประจำมหาวิทยาลัย” อย่างไร้ที่ติ สุภาพอ่อนโยนและเข้าถึงง่าย

แน่นอนว่า ฉินอวี้ก็เหมือนกับเขาในอีกรูปแบบหนึ่ง

เจี่ยนป๋อหานมองเห็นภาพที่เกิดขึ้นในสวนดอกไม้มาแต่ไกล

แสงแดดต้นฤดูสารทราวกับผงทองที่ถูกร่อน โปรยปรายลงบนผืนหญ้าอย่างนุ่มนวล เด็ก ๆ กรีดร้องพลางวิ่งเล่นซ่อนแอบ ท่ามกลางความจอแจที่มีชีวิตชีวาเกินไปนั้น เขามองเห็นว่านหลีได้ในแวบเดียว

เธอสวมชุดกระโปรงตัวยาวสีผ้าลินิน ผมมุ่นเป็นมวยหลวม ๆ

แสงตะวันทอดประกายระเริงร่าบนดวงหน้าของเธออย่างไม่นึกเกรงใจ

ทักษะการเคลื่อนไหวร่างกายของเธอเห็นได้ชัดว่าไม่ดีนัก ฝีเท้าซวนเซจนแทบจะสะดุดตัวเองล้ม ทว่ายังคงยื่นมือออกไปปกป้องเด็กตรงหน้าโดยสัญชาตญาณ

เมื่อได้ยินความเคลื่อนไหวของผู้มาใหม่ เด็ก ๆ ก็หยุดเล่นเกม แล้วพากันวิ่งไปล้อมรอบกลุ่มอาสาสมัคร