ตอนที่ 16 อาหารฝรั่งเศส

ว่านหลีลอบสังเกตไปรอบ ๆ โคมไฟแขวนผลึกสาดแสงสีทองอบอุ่น ในอากาศอบอวลไปด้วยเสียงเพลงเปียโนอันแสนผ่อนคลาย

โต๊ะอาหารทุกตัวปูด้วยผ้าปูโต๊ะสีขาวที่ซักรีดจนเรียบกริบ เครื่องเงินบนโต๊ะสะท้อนแสงไฟสลัวใต้แสงเทียน

บรรยากาศเช่นนี้ทำให้เธอรู้สึกอย่างบอกไม่ถูก ราวกับย้อนกลับไปสู่ความรู้สึกเมื่อหนึ่งปีก่อนตอนที่เธอเดินทางจากบ้านเกิดมายังปักกิ่งเป็นครั้งแรก

เวลาผ่านไปหนึ่งปี เธอคิดว่าตนเองเป็นส่วนหนึ่งของเมืองนี้ไปแล้ว

ทว่ามองดูตอนนี้แล้ว ยังมีสถานที่อีกมากมายเหลือเกินที่รอให้เธอไปค้นหา

พนักงานบริการกำลังจะเลื่อนเก้าอี้ให้ว่านหลี แต่โจวเจิ้งกลับโบกมือห้ามไว้ ก่อนจะลุกขึ้นเลื่อนเก้าอี้ให้เธอด้วยตนเอง