0158

⬢⬢⬢

ตอนที่ 158 ผมยอมจ่ายสามร้อยล้าน ขอคุณชายเฉินได้โปรดไว้ไมตรี

“ฝีมือของไอ้เด็กนี่ มันจะน่ากลัวเกินไปแล้วมั้ง”

การต่อสู้ดำเนินไปไม่ถึงสิบนาที

หวังเซิ่งอดไม่ได้ที่จะทอดถอนใจอยู่ภายใน สีหน้าเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกอย่างถึงที่สุด

เบื้องหน้าเขามีร่างคนนอนเกลื่อนกลาด คนหลายสิบคนเมื่ออยู่ต่อหน้าเฉินหยาง กลับไม่มีความน่ากลัวเลยแม้แต่น้อย

คนมากขนาดนี้ กลับแตะไม่โดนแม้กระทั่งเส้นผมของเฉินหยางจริง ๆ

การสัมผัสร่างกายเพียงหนึ่งเดียว ก็คือชั่วพริบตาที่ถูกเฉินหยางซัดกระเด็นเท่านั้น

บนพื้นในเวลานี้มีคราบเลือดไหลนองไม่น้อย ดูค่อนข้างน่าสยดสยอง

ความคิดแรกของหวังเซิ่ง นั่นก็คือหันหลังแล้ววิ่งหนี