0107

⬢⬢⬢

ตอนที่ 107 ไม่รู้ความเป็นความตาย

ไม่นานนัก ขณะที่เฉินหยางพาเฉินเข่อซินและอู๋หลินเดินออกจากประตูมา

เบื้องหน้าก็ปรากฏชายฉกรรจ์เจ็ดแปดคน การแต่งกายดูเกเรระราน

ชายวัยกลางคนกับหยางลี่เยี่ยนรออยู่ตรงนี้ตั้งนานแล้ว มุมปากยังแฝงรอยยิ้มดูแคลน

เมื่อมองไปยังกลุ่มเฉินหยางทั้งสามคนแล้วจึงแสยะยิ้มเย็น “ไอ้หนู แกกล้าไม่ไว้หน้าฉันถึงขนาดนี้ รู้หรือยังว่าต่อไปตัวเองจะต้องเจอกับผลลัพธ์แบบไหน”

“คนแค่นิดเดียวคิดจะมาเล่นงานฉัน นี่แกกำลังดูถูกฉันอยู่หรือเปล่า”

เดิมทีเฉินหยางนึกว่าหมอนี่จะเรียกพวกมามากเท่าไร

ผลปรากฏว่าพอมองดูชัด ๆ ก็มีแค่ไม่กี่คน เกรงว่าเฉินหยางยังไม่ทันได้เอาจริง คนพวกนี้ตรงหน้าก็คงถูกล้มลงไปหมดแล้ว

“ฮึ อายุก็ไม่เท่าไร แต่ปากดีไม่เบานี่”