เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 152 การยั่วยุในสนามรบ
มนุษย์ล้วนเป็นสัตว์ที่เปี่ยมด้วยความอยากรู้อยากเห็น และมีนิสัยชอบขุดรากถอนโคนหาความจริง
ที่เขาว่าความสุขเพียงลำพังไม่เท่าความสุขร่วมกันนั้น ทุกคนต่างอยากรู้นักว่ากองหนุนกองไหนกันแน่ที่ขึ้นมา จนทำให้สื่อเซี่ยผู้ห่อเหี่ยวกลับมาคึกคักได้เช่นนี้
หยวนเวยสนิทสนมกับสื่อเซี่ยที่สุด จึงยิ้มแล้วเอ่ยถาม “สองทัพประจันหน้ากัน ท่านเจ้าเมืองมีความยินดีจากสิ่งใดหรือ”
หลังจากหัวเราะอยู่นาน สื่อเซี่ยถึงได้นึกขึ้นได้ว่ายังมีผู้อื่นอยู่ด้วย จึงรีบส่งเสียงแห่มหนึ่งครั้งเพื่อระงับอารมณ์ แล้วกล่าวเสียงทุ้ม “ที่นี่มีจดหมายจากน้องชายข้าฉบับหนึ่ง พวกเจ้าทุกคนลองมาอ่านดูสิ”
หยวนเวยรับจดหมายมาเพียงกวาดสายตามองผ่านๆ
เนื่องจากที่นี่ยังมีคนอยู่หลายสิบคน เขาจึงไม่อาจอ่านทีละตัวอักษรอย่างละเอียดได้
ทว่าเพียงแค่กวาดมองแวบเดียว สีหน้าของเขาก็พลันแดงระเรื่อขึ้นมาเฉกเช่นสื่อเซี่ยในตอนแรก แม้แต่จิตวิญญาณก็พลันตื่นตัวขึ้นมากถนัดตา
คนที่เหลือต่างรู้สึกคันไม้คันมือจนทนไม่ไหว จึงส่งต่อให้กันอ่าน เมื่อจดหมายส่งกลับถึงมือสื่อเซี่ยในท้ายที่สุด ภายในกระโจมใหญ่พลันเกิดเสียงไชโยโห่ร้องขึ้นมา แม่ทัพหลายคนต่างตื่นเต้นจนใบหน้าแดงก่ำ หากสื่อเซี่ยไม่อยู่ที่นั่น พวกเขาคงอดไม่ได้ที่จะจับกลุ่มปรึกษาหารือกันอย่างดุเดือด