เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 106 ตะลุมบอน
ฉินฉยงกวดม้าสะบัดแส้ ควบตรงเข้าหาจางเฟยอย่างรวดเร็ว เจ้าเสือดาวคำรามอัสนีที่อยู่ใต้ร่างแผดเสียงร้องยาวด้วยความยโสโอหัง
“ฮ่าฮ่าฮ่า”
ฉินฉยงเงยหน้าหัวเราะร่าสามครั้งพลางกล่าวเสียงดัง “นี่ช่างเป็นความบังเอิญที่หาที่ไหนไม่ได้อีกแล้ว ไม่ต้องออกแรงเสาะหาให้เหนื่อยยาก จางเฟย คราวนี้ดูสิว่าเจ้าจะหนีไปไหนพ้น?”
“หนี?”
จางเฟยแค่นหัวเราะอย่างเย็นชา โต้กลับประชดประชันว่า “เหตุใดข้าต้องหนี?”
ฉินฉยงใช้กระบองทองแดงคู่ชุบทองชี้ไปยังจางเฟยจากระยะไกล แล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่นว่า “จางเฟย ความตายมาเยือนเจ้าถึงที่แล้ว!”
จางเฟยเบิกตากลมโตดุจเสือดาวขึ้นทันทีแล้วปิดลงชั่วพริบตา แฝงไว้ด้วยประกายตาที่น่าสะพรึงกลัววูบหนึ่ง มือถือทวนอสรพิษยาวหนึ่งจ้างแปดฉื่อแล้วตะโกนเสียงดังว่า “ไอ้เด็กน้อย อย่าได้กำเริบเสิบสาน ต้องรู้ไว้ว่าเหนือฟ้ายังมีฟ้า เหนือคนยังมีคนที่เก่งกว่า!”
ในขณะที่จางเฟยกำลังจะควบม้าออกไปรบ นายทหารหนุ่มคนหนึ่งที่อยู่ด้านหลังได้ควบม้าออกไปก่อนแล้ว พลางตะโกนเสียงดังว่า “ฆ่าไก่เหตุใดต้องใช้มีดฆ่าวัว ไอ้โจรชั่ว ข้าเลียวฮั่วมาแล้ว!”