เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 55 ชาวพ้นทุกข์และผู้อพยพผ้าโพกเหลือง
เหวินพิ่งทุ่มเทแรงกายแรงใจอย่างหนักในการขนเครื่องยิงหินมาจากเซียงหยาง ก่อนจะระดมยิงถล่มอยู่ถึงครึ่งชั่วยามจนกำแพงเมืองและบ้านเรือนต่างพรุนไปด้วยรูโหว่ ในที่สุดเสียงกลองรบและฝุ่นควันที่ฟุ้งกระจายในเมืองก็สงบลง
ชาวบ้านและผู้ลี้ภัยจำนวนนับไม่ถ้วนพากันวิ่งหนีตายออกมาจากด้านใน บ่นคร่ำครวญไม่ขาดปาก ในใจเต็มไปด้วยความโกรธแค้นอย่างเหลือประมาณ ‘ให้ตายเถอะ พวกเดียวกันเองก็ยังฆ่ารึ! ตาแก่หลิวเปี่ยวผู้นี้เลอะเลือนไปแล้วจริงๆ หรือ?’
หลังจากที่เหวินพิ่งสอบถามจึงได้ทราบความจริงว่า ในเมืองไม่มีกองทัพศัตรูอยู่มานานแล้ว เสียงกลองรบและฝุ่นควันที่ฟุ้งกระจายเหล่านั้นล้วนเป็นฝีมือของพวกอันธพาลข้างถนนทั้งสิ้น
เหวินพิ่งโกรธจัดจนไฟลุกท่วม พาพลทหารบุกตะลุยเข้าไปในทันที ทว่าภายในเมืองหลีชิวกลับว่างเปล่าไม่มีแม้แต่เงาคน