เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 8 自诩清高
อวี้จางซ่างเหลียว
ครั้งนี้หลิวซวินยกทัพไปได้รับชัยชนะอย่างงดงามโดยแท้ เขาออกทัพก่อนกำหนดห้าวัน จึงชิงจังหวะของซุนเซ่อมาได้ จับพวกชนพื้นเมืองมาได้ห้าพันคน รวบรวมชายฉกรรจ์ร่างกำยำเข้าเป็นหน่วยได้หนึ่งพันคน นับว่าได้เก็บเกี่ยวผลประโยชน์อย่างเต็มที่และเบิกบานใจยิ่ง
ทว่าเมื่อมีเรื่องดีก็ย่อมหนีไม่พ้นเรื่องร้าย ทุกข์สุขพึ่งพากัน นี่คือสัจธรรมที่เปลี่ยนแปลงไม่ได้มาช้านาน
ในระหว่างที่หลิวซวินกำลังเตรียมเคลื่อนทัพกลับเมืองหว่านเซี่ยนแห่งจวิ้นหลูเจียง ก็มีม้าเร็วตัวหนึ่งควบตะบึงเข้ามา พลขี่บนหลังม้ามีท่าทีตื่นตระหนกอย่างยิ่ง สีหน้าหม่นหมองไร้ประกาย ราวกับคนในครอบครัวเสียชีวิตเสียอย่างนั้น
“ท่านเจ้าเมือง เรื่องใหญ่ไม่ดีแล้ว เมืองหว่านเซี่ยน……เมืองหว่านเซี่ยนเสียทีแล้วขอรับ”
เมืองหว่านเซี่ยนเสียทีแล้วงั้นหรือ?
หลิวซวินเกือบจะพลัดตกจากหลังม้า นี่เหลือเชื่อจนเกินไปนัก นึกถึงโดยรอบจวิ้นหลูเจียง มีเพียงซุนเซ่อเท่านั้นที่อยู่ใกล้ที่สุด และมีโอกาสยกทัพมาก่อความลำบากมากที่สุด คาดเดาได้ว่าต้องเป็นเจ้าสุนัขซุนเซ่ออย่างแน่นอน