บทที่ 337 โมโหแทบตาย

บทที่ 337 โมโหแทบตาย

วันที่สามของการออกทะเล ฉิวจิ่วหยวนหน้าดำคร่ำเครียด มาเคาะประตูห้องของเย่เจินอีกครั้ง

ไม่นานนัก เย่เจินก็เปิดประตูออกมาในสภาพหาวหวอดๆ ดูอิดโรยไร้เรี่ยวแรง

"อาเก้า ใครทำให้คุณโมโหอีกล่ะ?"

เมื่อฉิวจิ่วหยวนเห็นเขาพิงประตูเหมือนคนไม่มีกระดูก ก็แทบอยากจะเตะหมอนี่ลงทะเลไปเป็นอาหารปลาให้รู้แล้วรู้รอด

ฉิวจิ่วหยวน: "นี่แกกำลังทำอะไร? นอนงั้นเหรอ?"

เย่เจินนวดขมับ "ก็ฉันเมาเรือนี่นา" ก็ต้องนอนสิ!

ฉิวจิ่วหยวนหรี่ตาจับผิดเขา "แล้วเมื่อคืนที่เล่นไพ่กับพวกนั้นมันหมายความว่าไง?"

เย่เจินถอนหายใจ "มันเบื่อเกินไป มือก็เลยคันน่ะ"

"เมาเรือแล้วยังเล่นไพ่ได้ ฉันว่าแก..." แกล้งทำแน่ๆ