บทที่ 276 เขาเป็นพวกยอมไม้อ่อนไม่ยอมไม้แข็ง

บทที่ 276 เขาเป็นพวกยอมไม้อ่อนไม่ยอมไม้แข็ง

เวลางานแจกลายเซ็นเดิมทีกำหนดไว้ที่สิบโมงถึงสิบเอ็ดโมงครึ่ง

แต่ความจริงเริ่มก่อนเวลาครึ่งชั่วโมง กลายเป็นเก้าโมงครึ่งถึงสิบเอ็ดโมงครึ่ง

แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังไม่พอ

ใกล้จะสิบเอ็ดโมงแล้ว แถวข้างนอกยังไม่มีทีท่าว่าจะลดลงเลย

การเพิ่มเวลาเป็นไปไม่ได้แล้ว ซูหว่านยุ่งจนไม่ได้ดื่มน้ำ ที่สำคัญคือปวดมือมาก หากยังฝืนเซ็นต่อไปเรื่อยๆ คงทนไม่ไหวแน่

หนังสือที่เดิมทีเก็บไว้ในโกดังถูกขนมาที่หน้าร้านคันรถแล้วคันรถเล่า

มีพนักงานถือโทรโข่งตะโกนอยู่หน้าประตู "ไม่ต้องต่อแถวแล้วครับ เหลือเวลาอีกแค่ครึ่งชั่วโมง ถึงคิวไม่ทันแล้ว รีบไปซื้อหนังสือกันเถอะครับ หนังสือก็เหลือไม่มากแล้วเหมือนกัน"

พอเตือนแบบนี้ คนก็สลายตัวไปไม่น้อย