บทที่ 245 ความรู้สึกหวั่นไหว

บทที่ 245 ความรู้สึกหวั่นไหว

เฮลิคอปเตอร์บินมาเกือบหนึ่งชั่วโมง ก่อนจะลงจอดบนสนามหญ้านอกเมืองเล็กๆ

เย่เจินลงจากเครื่องเป็นคนแรก เมื่อเห็นเหวินอวี่พาคนสองสามคนเดินตรงมาหาเขา คิ้วของเขาก็ขมวดเข้าหากันโดยสัญชาตญาณ

"ไม่ได้บอกให้ไปเจอกันที่ฝั่งนู้นเหรอ?"

เหวินอวี่ไม่ได้ตอบเย่เจิน

เป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่ทัศนคติการทำงานของเธอมีปัญหา ถึงขั้นเมินเจ้านายตัวเอง

เธอเอาแต่จ้องมองชายวัยกลางคนที่เดินตามเย่เจินลงมาจากเฮลิคอปเตอร์อย่างเหม่อลอย สายตาและจังหวะการเต้นของหัวใจของเหวินอวี่พลันเร่าร้อนขึ้นมาพร้อมกัน

"เขา... คือซูเสวียปินงั้นเหรอ?"

เหวินอวี่เชิดปลายคางที่สวยงามขึ้นเล็กน้อย สายตาประเมินและพิจารณาเข้ามาแทนที่ความหยิ่งยโสที่เคยมีตามปกติ