บทที่ 238 ไม่ใช่เรื่องจริง แต่เป็นความฝัน

บทที่ 238 ไม่ใช่เรื่องจริง แต่เป็นความฝัน

ช่วงบ่าย ซูหว่านกับเหวินอวี่ไปเอาฉบับตัวอย่างของเล่มสองที่โรงพิมพ์ด้วยกัน พอกลับมาถึงก็ต้องเข้าประชุมอีก

พอถึงเวลาเลิกงาน ซูหว่านก็รู้สึกเหนื่อยล้าไปหมด

ไม่รู้ว่าเหนื่อยจริงๆ หรือเป็นเพราะได้รับผลกระทบจากความฝันของเหวินอวี่กันแน่ สรุปคือตอนนี้เธออ่อนเพลียมากจนรู้สึกไม่มีแรงจะทำอะไรเลย

ตอนกินข้าว คุณย่าเย่ยังเอ่ยปากถามไถ่เธอด้วยความเป็นห่วง บอกให้เธออย่านอนดึก คืนนี้ให้รีบกลับไปพักผ่อนซะ

ซูหว่านเองก็รู้สึกว่าตัวเองต้องพักผ่อนบ้างเหมือนกัน หลังกินข้าวเสร็จกลับมาที่ห้อง เธอจึงไม่ได้นั่งหน้าโต๊ะหนังสือเพื่อทำงานง่วนเหมือนทุกที แต่กลับเปิดทีวีดูแทน

ทีวีเครื่องนี้ถูกซื้อมาแบบฉุกละหุกเมื่อตอนนั้น แล้วก็เอามาตั้งไว้ในห้องของพวกเขา แต่ซูหว่านแทบจะไม่เคยเปิดดูเลย เพราะมันไม่ค่อยมีรายการอะไรน่าดูนัก