บทที่ 180 ยังไงฉันก็รัก

บทที่ 180 ยังไงฉันก็รัก

ซูหว่านรู้สึกว่าตัวเองน่าจะถูกแมลงพิษอะไรสักอย่างกัดเข้าแล้ว

แต่ในฤดูหนาวแบบนี้ จะมีของแบบนั้นได้ยังไง?

ความสงสัยและความไม่เข้าใจต่างๆ ทำให้ความคิดของเธอเหมือนว่าวที่สายป่านขาด ล่องลอยไปในอากาศไม่หยุดหย่อน พอหยุดลง เธอก็สัมผัสได้ถึงแสงแดดอันอบอุ่นและสายลมแผ่วเบาของฤดูใบไม้ผลิ สบายตัวเป็นพิเศษ

สิ่งแรกที่ปรากฏแก่สายตาคือกิ่งหลิวสองสามกิ่งที่ห้อยระย้าลงมาจากเหนือศีรษะ ถัดจากนั้นเป็นผิวน้ำในแม่น้ำที่ห่างออกไปสองก้าวซึ่งส่องประกายระยิบระยับ ควายแก่ฝั่งตรงข้ามที่กำลังกินหญ้า บ้านเรือนในหมู่บ้านที่อยู่ไกลออกไป และควันไฟจากปล่องไฟที่ลอยกรุ่นขึ้นมา

ซูหว่านรู้สึกมึนงงเล็กน้อย ที่นี่คือที่ไหนกัน?

ขณะที่ในใจกำลังสงสัย ก็มีบางอย่างมาเคาะหัวเธอ