บทที่ 176 หลงตัวเอง

บทที่ 176 หลงตัวเอง

รถมอเตอร์ไซค์คำรามเสียงดังและแล่นออกไปในพริบตา

ภายในลานบ้าน จ้าวผิงผิงชะเง้อคอมองตาม จนกระทั่งมองไม่เห็นแล้วจึงละสายตากลับมา จากนั้นก็ถลึงตาใส่ซูจื้อเฉียงที่อยู่ข้างๆ อย่างดุเดือด

ถ้าไม่ใช่เพราะเขา เมื่อกี้เธอก็คงได้ลูบไปแล้ว

ซูจื้อเฉียงขี้เกียจสนใจเธอ จึงเดินเลี่ยงออกไปเงียบๆ

จ้าวผิงผิงเห็นเขาไม่สนใจตัวเอง ยิ่งคิดก็ยิ่งโมโห คนคนนี้มีท่าทีอะไรกันนี่ ได้มองเธอเป็นคู่หมั้นบ้างหรือเปล่า ทื่อเป็นท่อนไม้ที่ไม่รู้จักความโรแมนติกเอาเสียเลย

จ้าวผิงผิงเดินเตร็ดเตร่ในเมืองอยู่หลายครั้ง ก็พอจะเปิดหูเปิดตามาบ้าง เมื่อก่อนเธอรู้สึกว่าสถานะคนเมืองของซูจื้อเฉียงก็ยังพอรับได้ แต่งงานกับเขาก็ยังดีกว่าแต่งกับพวกชาวนาเปื้อนโคลนในหมู่บ้าน