บทที่ 154 สันดานของผู้ชายเฮงซวย

บทที่ 154 สันดานของผู้ชายเฮงซวย

ซูหว่านเดินลงไปชั้นล่าง ยังได้หยุดคุยกับเหวินอวี่ที่กำลังขี่จักรยานอยู่อีกครู่หนึ่ง

เมื่อมาถึงป้ายรถเมล์ เธอก็ดึงผ้าพันคอขึ้นมาเล็กน้อย หยิบสมุดจดภาษาอังกฤษในกระเป๋าออกมาอ่านพลางรอรถ ในขณะที่กำลังอ่านอย่างมีสมาธิ ไหล่ของเธอก็ถูกใครบางคนสะกิดเบาๆ

ซูหว่านหันไปมองด้วยความสงสัย แล้วก็เห็นว่าเป็นหร่านเซียว

บนคอของชายคนนี้มีผ้าพันคอสีดำเพิ่มเข้ามา บนริมฝีปากประดับด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน แสดงออกถึงบุคลิกของปัญญาชนได้อย่างแนบเนียน แม้หน้าตาจะดูธรรมดา แต่ก็ดูเหมือนคุณชายผู้สง่างาม

แต่ไม่ว่าเปลือกนอกของเขาจะดูดีแค่ไหน ในสายตาของซูหว่าน เขาก็เป็นเพียงหมาป่าในคราบมนุษย์เท่านั้น

แม้ว่าตอนนี้เขาจะเพิ่งอายุยี่สิบต้นๆ และยังไม่ได้ทำอะไรกับเธอเลยก็ตาม