บทที่ 135 ตักน้ำด้วยตะกร้าไม้ไผ่ก็สูญเปล่า

บทที่ 135 ตักน้ำด้วยตะกร้าไม้ไผ่ก็สูญเปล่า

ซูหว่านวางของเสร็จก็ไปนอนหลับ จนกระทั่งหวังอวี้จือเดินเข้ามาเรียก

"กินข้าวเย็นแล้ว จะให้ฉันยกเข้ามาให้ไหม?"

"ไม่ต้องหรอก เดี๋ยวฉันออกไปกินเอง"

ซูหว่านหาวหวอด รู้สึกว่าร่างกายสบายขึ้นมาก เรี่ยวแรงก็ฟื้นฟูกลับมาแล้ว

หวังอวี้จือช่วยหยิบเสื้อคลุมที่แขวนอยู่บนชั้นมาให้เธอ แล้วพูดว่า "เรื่องเมื่อตอนบ่าย ขอบใจเธอมากนะ"

เรื่องที่วัยรุ่นยี่สิบกว่าคนล้อมกรอบคนบ้านลู่เมื่อช่วงบ่าย มีคนเห็นเหตุการณ์ไม่น้อยเลยทีเดียว

ตอนที่หวังอวี้จือกลับมาถึงก็ได้ยินเรื่องนี้เข้าพอดี

คนในลานบ้านรวมต่างก็ทั้งเสียดายทั้งทอดถอนใจ ว่าสุดท้ายแล้วเย่เจินก็พาซูหว่านเสียคนจนได้