บทที่ 122 โจวจื่อหมิง แกมันไร้น้ำยา!

บทที่ 122 โจวจื่อหมิง แกมันไร้น้ำยา!

เพียงแค่ครั้งเดียว หัวของซูหว่านก็มึนงงไปหมด ดวงตาพร่าพรายเห็นดาวระยิบระยับ

โจวจื่อหมิงคิดจะกระแทกเป็นครั้งที่สอง แต่ซูหว่านก็ตอบสนองได้อย่างรวดเร็ว เธอเอามือขึ้นมาบังไว้ ศีรษะจึงกระแทกเข้ากับหลังมือ

และในเสี้ยววินาทีนั้นเอง ซูหว่านก็ตั้งสติได้ เธอไม่สนใจความเจ็บปวดจากการถูกดึงทึ้งเส้นผม เอี้ยวตัวเตะเข้าที่จุดยุทธศาสตร์ของชายหนุ่มเต็มแรง

เล่นเอาแทบขาดใจ โจวจื่อหมิงสะดุ้งโหยง ไม่สนใจซูหว่านอีกต่อไป เขายกมือกุมเป้าพลางร้องโอดครวญด้วยความเจ็บปวด

คราวนี้ซูหว่านเป็นอิสระอย่างสมบูรณ์ เธอไม่ได้ตะโกนร้องเรียกใคร แต่ชี้หน้าชายที่กำลังงอตัวร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดพลางหัวเราะร่า