บทที่ 119 มีตาหามีแววไม่

บทที่ 119 มีตาหามีแววไม่

"สหายเหวินอวี่ ผมอยากจะขอเชิญคุณเต้นรำสักเพลง จะได้ไหมครับ?"

เหวินอวี่ได้ยินคำพูดนี้ก็ขมวดคิ้ว

เขาขอคนเต้นรำกันแบบนี้ที่ไหนล่ะ ควรจะพูดว่า คุณผู้หญิง ขอเชิญเต้นรำสักเพลงได้ไหมครับ ต่างหาก

ซูเสวียปินนี่ต่างจากพวกสุภาพบุรุษจอมปลอมที่ชอบเสแสร้งจริงๆ ด้วย

สมกับเป็นผู้ชายที่เธอถูกใจ

เหวินอวี่ "คุณลองพูดมาก่อนสิว่าจะตกลงได้ไหม?"

ถ้าไม่ตกลง จะมาเต้นรำอะไรกันล่ะ

ถึงแม้เธอจะอยากเต้นกับเขาอยู่หน่อยๆ พอคิดถึงท่อนแขนที่แข็งแรงทรงพลังนั่น เธอก็รู้สึกคันไม้คันมือ หัวใจก็พลอยคันยุบยิบไปด้วย

เดิมทีซูเสวียปินคิดจะฉวยโอกาสพูดกับเธอตอนเต้นรำ ไม่คิดว่าเหวินอวี่จะใจร้อนขนาดนี้