บทที่ 117 สมควรมีวันนี้

บทที่ 117 สมควรมีวันนี้

ช่วงบ่าย ซูเสวียหลินเลิกงานกลับมา ก็เห็นน้องชายถือสมุดจดกำลังเรียนวิชาทำขนมกับพ่อ

เขารู้สึกแปลกใจมาก เจ้านี่เริ่มสนใจเรื่องพวกนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?

เมื่อก่อนตอนที่อยากสอนให้เรียน เจ้านี่ถ้าไม่แกล้งปวดท้องก็บ่นว่าปวดหัว ไม่เคยมีความคิดอยากจะเรียนเลยสักนิด

พอซูเสวียหลินถามถึงได้รู้ว่าน้องชายอยากเปิดแผงขายขนม ออกไปทำธุรกิจ

เจ้านี่ ในที่สุดก็เลือกเดินเส้นทางนี้จนได้

ซูเสวียหลินนั่งลงบนเก้าอี้ มองน้องชายอยู่พักใหญ่ สุดท้ายก็โบกมือ ปล่อยเขาไปเถอะ

ตั้งแต่เล็กจนโตน้องชายไม่เคยฟังเขาอยู่แล้ว เขาพูดอะไรไปก็เปล่าประโยชน์

สำหรับผู้ชายอย่างซูเสวียปิน คนในครอบครัวย่อมไม่ต้องเป็นห่วงมากเท่ากับเด็กผู้หญิงอย่างซูหว่านอยู่แล้ว