บทที่ 114 จงใจ

บทที่ 114 จงใจ

เหวินอวี่รู้สึกว่าคนพวกนี้ไม่เพียงแต่ท่าทางแปลกๆ แต่ยังไร้มารยาทเป็นพิเศษอีกด้วย

พวกเธอทั้งสองคนยืนอยู่ตรงนี้ตั้งนานแล้ว ทำไมถึงไม่มีคำขอโทษหลุดออกมาจากปากสักคำ

เรื่องแบบนี้มันควรจะเอ่ยปากขอโทษทันทีที่ชนคนอื่นไม่ใช่หรือไง พวกเขาเป็นอะไรไป สนใจแต่เรื่องของตัวเอง แถมยังทำหน้าตาไม่สบอารมณ์อีก

ต่อให้ชีวิตจะเจอเรื่องยุ่งยากมา ก็ไม่ควรมาลงกับคนอื่นแบบนี้สิ

เหวินอวี่ไม่มีทางปล่อยให้พวกเขาได้ใจหรอก

ถ้าเป็นซูหว่านที่เรียกร้องคำขอโทษ โจวเจียเยว่คงจะตอกกลับมาว่า "อย่างเธอมีสิทธิ์ด้วยเหรอ?" แน่นอน

ถูกต้อง ร่มของโจวเจียเยว่นั่นแหละที่ทิ่มโดนซูหว่าน