กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย PhungNor
บทที่ 112 ฉัน ฉันจะจัดการนาย
เดือนที่แล้วซูเสวียปินตกงาน วันๆ ไม่มีอะไรทำ เย่เจินจึงถามเขาว่าอยากไปขายเนื้อหมูเพื่อหาเงินค่าขนมกับพวกติงหยางไหม
ตอนนั้นเขายังคิดว่ามันเป็นแค่การทำอะไรเล่นๆ เป็นครั้งคราว พอได้สัมผัสจริงๆ ถึงรู้ว่าธุรกิจของพวกนี้ไม่ธรรมดาเลย
พวกเขามีแหล่งรับสินค้าที่แน่นอน มีการแบ่งงานกันอย่างชัดเจน มีเวลาและจุดขายเฉพาะ แถมยังมีฐานลูกค้าประจำ ทุกครั้งที่ไปขายก็จะหมดเกลี้ยงอย่างรวดเร็ว
อย่างพี่น้องของเย่เจิน แต่ละคนก็มีงานประจำของตัวเอง เดือนหนึ่งก็ลางานสักสองครั้ง ผลัดกันไปดูแลธุรกิจ ได้ทั้งเงินเดือนและรายได้พิเศษไปพร้อมๆ กัน