บทที่ 105 เมื่อฉันเข้าใจกฎแห่งการเอาชีวิตรอด

บทที่ 105 เมื่อฉันเข้าใจกฎแห่งการเอาชีวิตรอด

วันนั้น เย่เจินน้อยไม่ได้เงินและคูปองปันส่วนกลับคืนมา เขาเดินไปตามท้องถนนอย่างไร้จุดหมาย สัมผัสถึงความเจ็บปวดจากลมหนาวที่พัดบาดใบหน้า

เขาจะกลับไปสภาพนี้ไม่ได้ เขาไม่อยากให้ย่าเห็นแผลบนหน้าเขา และเขาก็หิวมากจริงๆ

เขานึกถึงตา

ตอนที่ออกจากบ้านมากับย่า ตาคุกเข่าอยู่บนถนนข้างนอกเพื่อจะมาส่งพวกเขา แต่ย่าปฏิเสธ

ย่าบอกว่า จะไปยุ่งเกี่ยวอะไรกับตาไม่ได้อีกแล้ว ไม่อย่างนั้นจะเป็นการทำร้ายเขา และทำร้ายทุกคน

ย่าบอกว่า ต้องเหลือเชื้อไฟเอาไว้ ในอนาคต วันข้างหน้า ไม่แน่ว่าครอบครัวพวกเขาอาจจะยังมีโอกาส

เย่เจินน้อยจำคำพูดของย่าได้ เขาไม่ไปหาตา เขาจะไปหาแม่

แม้ว่าแม่จะไม่ชอบเขา ถ้าไม่ร้องไห้ใส่เขาก็จะพูดจาเย็นชาใส่ เขาเองก็ไม่ได้ชอบแม่