บทที่ 100 แขกจากแดนไกล

บทที่ 100 แขกจากแดนไกล

เรื่องของซูเสวียปินเอาเป็นว่าจบลงชั่วคราวเพียงเท่านี้

ผู้ชายคนนี้ใจกว้าง พอได้ใช้กำปั้นระบายอารมณ์ไปแล้ว ผ่านไปไม่กี่วันก็ไม่มีอะไรแล้ว ถึงเวลากินก็กิน ถึงเวลาดื่มก็ดื่ม พอไม่มีงานทำก็เริ่มออกไปจ่ายตลาดทำความสะอาดบ้าน

ซูเสวียหลินเห็นท่าทางไม่ทุกข์ไม่ร้อนของน้องชาย ก็ร้อนใจจนแทบบ้า

ฉวยโอกาสวันเสาร์ที่เป็นวันหยุด ลากเขาไปลงทะเบียนเข้าคิวรองานที่สำนักงานเขตชุมชน

แต่เดี๋ยวนี้งานมันไม่ได้หากันง่ายๆ คนในสำนักงานเขตก็ขี้เกียจจะพูดอะไรให้มากความ แค่ทำตามหน้าที่ลงทะเบียนสถานการณ์เอาไว้ แล้วก็บอกให้พวกเขากลับไปรอ

รอก็รอสิ ซูเสวียปินปลงตกแล้ว แต่ซูเสวียหลินกลับร้อนรนจนไฟสุมทรวง