บทที่ 74 เผชิญหน้าไปด้วยกันเถอะ

บทที่ 74 เผชิญหน้าไปด้วยกันเถอะ

ไม่ยอมปล่อยก็แล้วไปเถอะ แต่นายมองฉันทำไมเนี่ย?

มือนี้กลายเป็นของนายไปแล้วหรือไง?

ซูหว่านเอ็ดเบาๆ "ถ้านายยังเป็นแบบนี้ก็ไม่ต้องจับแล้ว อยากโดนคนอื่นไล่ออกไปหรือไง พูดเสียงดังขนาดนั้น"

เย่เจินทำหน้างง "เมื่อกี้ฉันพูดเสียงดังมากเลยเหรอ?"

เห็นได้ชัดว่าเขาไม่ได้รู้ตัวเลยสักนิด

ซูหว่านตอบ "แน่นอนสิ"

เย่เจินพูดต่อ "งั้นฉันพูดเบาลงหน่อยดีไหม" เขาอดใจไม่ไหวอยากจะคุยกับเธอจริงๆ

ซูหว่านสวนทันควัน "ไม่ได้ นายต้องหุบปาก"

เย่เจินเม้มริมฝีปาก ก่อนจะตอบเสียงอ่อย "ก็ได้"