บทที่ 62 รังสีอำมหิตแรงมาก

บทที่ 62 รังสีอำมหิตแรงมาก

ซูหว่านไม่คิดจะทะเลาะกับหลิวซิ่วอิง คนแบบนี้แค่ขยับปากพูดด้วยก็รู้สึกรำคาญแล้ว ดังนั้นพอพูดจบ เธอจึงหันหลังเดินหนีไปทันที

ผลคือเพิ่งเดินออกไปได้แค่สองก้าว ไหล่ก็ถูกคว้าเอาไว้

"ซูหว่าน ใครสำส่อนกันฮะ? ห้ามไปนะ ต้องพูดกันให้รู้เรื่องก่อน"

ตั้งแต่เล็กจนโต หลิวซิ่วอิงมักจะถูกคนชมว่าผิวพรรณดี หน้าตาสะสวย เธอเคยชินกับความเย่อหยิ่งมาตลอด เคยต้องมาทนรับความโกรธเคืองแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน หญิงสาววัยยี่สิบต้นๆ ท้ายที่สุดก็ยังคงใส่ใจเรื่องหน้าตาและชื่อเสียงของตัวเอง ยิ่งไปกว่านั้นยังมีผู้ชายที่หลงใหลในตัวเธออยู่ด้วย คำพูดพรรค์นั้นเธอรับไม่ได้เด็ดขาด

ซูหว่านบิดไหล่เล็กน้อยแต่ก็สะบัดมือของหลิวซิ่วอิงไม่ออก เธอเองก็เริ่มโมโหแล้วเหมือนกัน