บทที่ 31 ความโลภ

บทที่ 31 ความโลภ

จ้าวผิงผิงทำปากยื่น เดินเข้ามาควงแขนซูหว่านทันที ท่าทางดูสนิทสนมกันมาก

ซูหว่านสะดุ้งโหยง รีบชักมือตัวเองกลับอย่างรวดเร็ว พร้อมกับส่งยิ้มแล้วพูดว่า "ที่ฉันมองก็เพราะเธอสวยยังไงล่ะ"

ตอนนี้เองเจี่ยงเสี่ยวเยี่ยนก็พูดจาค่อนขอดขึ้นมาว่า "ยัยเด็กนี่มีอะไรให้ดูดีกัน เทียบกับเสี่ยวหว่านของเราแล้ว ห่างชั้นกันลิบลับตั้งแสนแปดพันลี้"

"แม่คะ แม่ชมพี่เสี่ยวหว่านก็ไม่ต้องมากดหนูขนาดนี้ก็ได้มั้ง"

จ้าวผิงผิงพูดประจบประแจงต่อไป แต่ในดวงตาคู่นั้น ลึกๆ แล้วกลับมีบางสิ่งบางอย่างแฝงอยู่ นั่นคือความอิจฉาริษยาและความไม่ยินยอมพร้อมใจ

ซูหย่งฝูต้อนรับทั้งสองคนเข้าไปข้างใน

เจี่ยงเสี่ยวเยี่ยนรีบเอาของที่ตัวเองถือมาวางเรียงรายทันที

"ผักกาดแห้งที่เพิ่งดองเมื่อปีที่แล้ว ไข่ไก่ แล้วก็เต้าหู้แดงที่เสี่ยวหว่านชอบกินจ้ะ"