บทที่ 24 นั่นหลานสะใภ้ของย่า

บทที่ 24 นั่นหลานสะใภ้ของย่า

ซูเสวียหลินเดินเข้ามา สายตาที่มองเย่เจินไม่ค่อยเป็นมิตรนัก

เย่เจินยังคงมีท่าทีอมยิ้ม และยังเอ่ยทักทายซูเสวียหลิน

"พี่เสวียหลิน เลิกงานแล้วเหรอ"

ท่าทางกระตือรือร้นขนาดนี้ คนที่ไม่รู้คงคิดว่านี่คือพี่ชายแท้ๆ ของเขาแน่

ซูเสวียหลินพยักหน้าเบาๆ พอเห็นน้องสาวตัวเองก็กำลังยิ้มอยู่ ในใจก็รู้สึกขมขื่น ยัยเด็กโง่คนนี้ ไม่รู้จริงๆ หรือแกล้งไม่รู้กันแน่ ดูจากการกระทำของเย่เจินก็รู้แล้วว่าคิดอะไรกับเธออยู่

ไม่อย่างนั้นคนที่ไม่เกรงกลัวฟ้าดิน ขนาดหัวหน้าชุมชนยังกล้าด่าอย่างไอ้อันธพาลน้อยนี่ จะมายอมเรียกเขาว่าพี่ได้อย่างไร

"เสี่ยวหว่าน กลับกันเถอะ"

น้ำเสียงของซูเสวียหลินเข้มงวดขึ้นอีกเล็กน้อย บนใบหน้าไม่มีรอยยิ้ม ดูเหมือนกำลังตำหนิและโกรธเคือง

อารมณ์ดีๆ ของซูหว่านก็ปลิวหายไปเช่นกัน