บทที่ 3 ถุยเถอะ!

บทที่ 3 ถุยเถอะ!

ไม่ใช่คนรับใช้หรือไง

เด็กสาวจากลานบ้านรวมแต่งงานเข้าบ้านพักพนักงานชุมชนจงซิน เขายอมแต่งด้วยก็ต้องซาบซึ้งในบุญคุณแล้ว การดูแลสามีและพ่อแม่สามี ทำงานบ้านให้มากหน่อย มันไม่ใช่สิ่งที่สมควรทำหรอกเหรอ?

บางทีในใจของโจวจื่อหมิง คงคิดแบบนี้มาตลอดสินะ

ไม่อย่างนั้นชาติก่อนตอนที่ในใจซ่อนความลับที่ไม่มีใครรู้เอาไว้ ก็คงไม่รู้สึกผิดอะไร มองดูเธอถูกบ้านนี้โขกสับอยู่ทุกวี่ทุกวัน และรู้สึกว่าเป็นเรื่องสมควรแล้ว

"เสี่ยวหว่าน ทำไมเธอถึงคิดแบบนี้ล่ะ?"

โจวจื่อหมิงขมวดคิ้ว ไม่เข้าใจว่าเด็กสาวที่ปกติรู้ความและอ่อนโยน ทำไมถึงกลายเป็นคนคิดเล็กคิดน้อยและร้ายกาจขึ้นมาได้