กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันสีชาด
พยาบาลหญิงชะงัก “โรคขา? ขาไม่ดีมาแต่กำเนิด? หรือว่าอะไร?”
เซี่ยเจียวคิดครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “เป็นบาดแผลจากกระสุนปืน เมื่อก่อนเคยไปสมรภูมิ กลับมาก็ต้องนั่งรถเข็น”
ทหารที่ปกป้องบ้านเมืองในยุคนี้ย่อมได้รับความเคารพจากผู้คนเสมอ พอพยาบาลหญิงได้ฟังคำพูดของเซี่ยเจียว ก็คิดโดยธรรมชาติว่าสามีของเธอเป็นทหาร ท่าทีจึงดีขึ้นไม่น้อย
พยาบาลหญิงพูดว่า “งั้นต้องตรวจดูก่อนถึงจะรู้ อืม” พูดพลางเธอก็ลดเสียงลง suddenly กระซิบชิดใบหูเซี่ยเจียว “คุณดูแพทย์แผนจีนไหม? มีแพทย์แผนจีนคนหนึ่ง เก่งมาก แค่ชื่อเสียงไม่ค่อยดี”
ขอแค่รักษาขาได้ เซี่ยเจียวไม่สนชื่อเสียงอะไรทั้งนั้น!
เซี่ยเจียวก็ลดเสียงลงถามว่า “รักษาขาได้ไหม?”
พยาบาลหญิงพยักหน้า “หมอหลัวเคยพูดว่า ขอแค่ลุกยืนได้ ก็ยังมีความหวัง”