กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันสีชาด
ลู่เซี่ยงหรงวางหนังสือพิมพ์ลง หันไปมองเซี่ยเจียวแล้วพูดว่า “ขอโทษด้วยนะ”
ความรู้สึกผิดระหว่างคิ้วและตาแทบจะเอ่อล้นออกมา
เซี่ยเจียวชะงัก ขอโทษเธอเหรอ ทำไมกัน
“คุณเพิ่งออกจากบ้านไปแค่ครึ่งวัน เป็นเพราะฉันดูแลพวกเขาได้ไม่ดี ปล่อยให้พวกเขาจุดไฟเผาบ้าน” ลู่เซี่ยงหรงยอมรับผิดและให้คำมั่น “คนที่วางเพลิงคือเด็กสองคน แต่ฉันก็มีความรับผิดชอบที่ดูแลไม่เข้มงวดพอด้วย ดังนั้นเรื่องสร้างห้องครัวขึ้นมาใหม่ ฉันจะคอยชี้แนะเอง แต่เจียวเหนียง ถึงตอนนั้นที่พวกเขาวิ่งวุ่น ทำงานกันอย่างขะมักเขม้น คุณห้ามใจอ่อนเข้าไปช่วยพวกเขาเด็ดขาดนะ”
ขอโทษเธอเพราะในช่วงที่เธอไม่อยู่ สั่งสอนต้าเถี่ยกับเอ้อร์ยาได้ไม่ดีอย่างนั้นหรือ